Η Ταύρου είναι ελληνική κοινότητα της κατεχόμενης επαρχίας Αμμοχώστου, στην Καρπασία. Βρίσκεται 34 χιλιόμετρα βόρεια της Αμμοχώστου, σε υψόμετρο 40 μέτρων. Στη γη της βρίσκεται μέρος του δάσους των Πυρογιών.¹ Στην απογραφή του 1960 είχε 312 κατοίκους, από τους οποίους 311 ήταν Έλληνες.

Όνομα

Οι κάτοικοι εξηγούσαν το όνομα του χωριού με μια δική τους παράδοση. Κατά τη Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, που παραθέτει τον Κύπριο γλωσσολόγο Σίμο Μενάρδο, έλεγαν ότι δύο ταύροι, ένας από την Καρπασία κι ένας από τη Μεσαορία, συναντήθηκαν εκεί όπου είναι σήμερα το χωριό και πάλεψαν τόσο πολύ, που πέτρωσαν. Δύο μεγάλους μονόλιθους του χωριού οι κάτοικοι τους έδειχναν ως τους «πετρωμένους ταύρους».² Στις απογραφές της Αγγλοκρατίας το χωριό γράφεται «Tavros».

Εκκλησίες και μονές

Η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους αγίους Σέργιο και Βάκχο. Ήδη το 1918 ο Βρετανός αρχιτέκτονας George Jeffery, που κατέγραψε τα μνημεία της Κύπρου, τη βρήκε «πρόσφατα ξαναχτισμένη».³ Το σημερινό κτίριο, του 20ού αιώνα, εγκαινιάστηκε το 1957.⁴ Στο νότιο μέρος του χωριού βρίσκεται το παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής.

Οικονομία και κοινωνική ζωή

Κατά τη Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, πριν από το 1974 οι κάτοικοι καλλιεργούσαν σιτηρά, κτηνοτροφικά φυτά, ελιές, χαρουπιές και καπνό, και έτρεφαν κυρίως πρόβατα. Μεγάλο μέρος της γης ήταν ακαλλιέργητο, με σχίνους, αγριελιές και άλλους θάμνους.⁵ Το 1945 ιδρύθηκε η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Ταύρου και το 1957 το Συνεργατικό Παντοπωλείο του χωριού.

Πληθυσμός

Ο πληθυσμός της Ταύρου μεγάλωνε σχεδόν συνεχώς. Κατά τη Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, το χωριό είχε 139 κατοίκους το 1881, 138 το 1891, 167 το 1901, 231 το 1911 και 253 το 1921.⁶ Το 1931 είχε 258 κατοίκους, όλους χριστιανούς, και το 1946 363, όλους ορθόδοξους (στις απογραφές του 1931 και του 1946 καταγραφόταν μόνο το θρήσκευμα). Το 1960 είχε 312 κατοίκους, 311 Έλληνες και έναν Τούρκο, και το 1973 323 Έλληνες. Τη σχολική χρονιά 1973–74 το ελληνικό δημοτικό σχολείο είχε 39 μαθητές και δύο δασκάλους.

Εθνικοί αγώνες

Στο ενωτικό δημοψήφισμα του 1950 υπέγραψαν 207 κάτοικοι, ουσιαστικά όλοι οι ενήλικες Έλληνες κάτοικοι. Το Μητρώο Αγωνιστών ΕΟΚΑ καταγράφει 89 Έλληνες κατοίκους του χωριού που συμμετείχαν ή συνέδραμαν στον Αγώνα.

Η τουρκική εισβολή του 1974

Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 η Ταύρου καταλήφθηκε από τον τουρκικό στρατό. Οι περισσότεροι κάτοικοι έφυγαν μπροστά στον τουρκικό στρατό που προήλαυνε, αλλά αρκετοί έμειναν στο χωριό, εγκλωβισμένοι. Κατά τις εκθέσεις του ΟΗΕ που παραθέτει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι εγκλωβισμένοι Έλληνες ζούσαν σε δύσκολες συνθήκες, με περιορισμούς στις μετακινήσεις τους έξω από τα όρια των χωριών τους.⁷ Κατά τη Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, τον Οκτώβριο του 1975 ήταν ακόμη 47, και ως τον Αύγουστο του 1976 είχαν εκδιωχθεί όλοι.⁸ Ο ελληνικός πληθυσμός της Ταύρου υπέστη έτσι εθνοκάθαρση, και από τότε οι τουρκικές κατοχικές δυνάμεις και η παράνομη κατοχική αρχή εμποδίζουν την επιστροφή των κατοίκων.

Στο ίδιο το χωριό καταγράφεται ένας νεκρός του 1974, άμαχος.

Οι κατοχικές αρχές μετέτρεψαν παράνομα την εκκλησία των Αγίων Σεργίου και Βάκχου σε τζαμί. Αφαίρεσαν τους σταυρούς και τις καμπάνες και έκλεισαν τη νότια είσοδο για να χτίσουν μιχράμπ, δηλαδή την κόγχη της προσευχής του τζαμιού. Όταν χτίστηκε νέο τζαμί στο χωριό, η εκκλησία εγκαταλείφθηκε, και το εσωτερικό της φθείρεται. Το 2022 το κοιμητήριο ήταν ερειπωμένο, με τα κομμάτια των σταυρών των τάφων σκόρπια.⁹